DYSKUSYJNY KLUB FILMOWY

Zapraszam Państwa na Dyskusyjny Klub Filmowy, którego gospodarzem w tym roku 2018/2019 jest Instytut Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Cykl spotkań skoncentruje się wokół tematu religii. Prowadzącymi i gośćmi każdego pokazu będą religioznawcy, którzy przedstawią religię jako niejednoznaczne zjawisko i trudne do zdefiniowania pojęcie. Poruszymy wiele ciekawych kwestii. Zastanowimy się nad tym, co jest bardziej uprawnione, mówienie o religii czy religiach. A także nad tym, jak religia wiąże się z pojęciem sacrum i czy doświadczenie religijne jest jej zasadniczą cechą. Jak zdefiniować wiarę? Przeanalizujemy w jaki sposób religia wpływa na politykę, kulturę i społeczeństwo. Zadamy pytanie o to, gdzie przebiegają granice rytuałów religijnych, politycznych ceremonii, kulturowych performansów i widowisk. Poza tym poznamy bliżej kilka tradycji religijnych i przyjrzymy się obliczom religii w różnych kulturach. Zastanowimy się też, jak kino a szerzej sztuka odpowiadają na pytania o religię i czy obraz filmowy może dostarczyć przeżyć religijnych. Na postawione pytania i nasuwające się wątpliwości odpowiedzi poszukają zaproszeni goście. Każdemu filmowi będzie towarzyszyła prelekcja i dyskusja.

Sztuka plakat

Sztuka znikania

REŻYSERIA: Bartosz Konopka, Piotr Rosołowski
SCENARIUSZ: Bartosz Konopka, Piotr Rosołowski
OBSADA: Amon Frémon
CZAS TRWANIA: 52'
PRODUKCJA: Polska
GATUNEK: Dokument
Nieznana historia haitańskiego kapłana vodou, Amona Frémona, który na zaproszenie Jerzego Grotowskiego w 1980 roku odwiedził Polską Rzeczpospolitą Ludową. „Sztuka znikania” to nowy film twórców nominowanego do Oscara „Królika po berlińsku”, zwycięzcy Nagrody Magicznej Godziny na festiwalu PLANETE+ DOC w 2009 roku. Polska była dla Amona dziwnym miejscem. Ludzie zachowywali się inaczej - godzinami stali w kolejkach, jakby chcieli pobyć razem, ale wcale ze sobą nie rozmawiali. Odprawiali dziwne rytuały na wielkich stadionach. Deszcz padał tu głośniej, jak w kraju ogłuchłych ludzi, a zimą z nieba leciała zła, biała woda niegasząca pragnienia. Amon obserwując wydarzenia stanu wojennego przywołuje, podobnie jak Adam Mickiewicz w „Dziadach”, duchy przodków. Odprawia ceremonię vodou, aby uwolnić Polaków od złych mocy. Rozpoczyna się bój, w którym żywi i umarli jednoczą się we wspólnej walce. Duch polskiego romantyzmu łączy się z haitańskim Loa, dokładnie tak, jak 200 lat temu w czasie wielkiej rewolucji na Haiti. „Sztuka znikania” jest spojrzeniem na czasy socjalizmu oczami przybysza z zupełnie innej kultury.

Wilebny w.   plakat

Wielebny W.

REŻYSERIA: Barbet Schroeder
SCENARIUSZ: Barbet Schroeder
OBSADA: Wielebny Wirathu
CZAS TRWANIA: 100'
PRODUKCJA: Francja, Szwajcaria
GATUNEK: Dokument

NAJBLIŻSZE SEANSE

09.01
ŚRODA / godz. 20:00

Buddyzm u podstaw opiera się na niestosowaniu przemocy, pokoju, miłości i zrozumieniu. Najbardziej pokojowa religia świata ma jednak nawołujących do nietolerancji kaznodziejów nienawiści. Wpływowa postać i szanowany mnich z Birmy, znany jako Wielebny Wirathu od lat rozpowszechnia antymuzułmańską retorykę nienawiści i podżega do etnicznych czystek. W publicznych przemowach, kazaniach, nagraniach na DVD i wypowiedziach w mediach społecznościowych głosi antyislamskie przesłanie, utrzymując, że stanowiący zaledwie 4% ludności Birmy muzułmanie zagrażają bezpieczeństwu kraju i że istnieje ryzyko jego wrogiego przejęcia. Porównuje ich do zwierząt i apeluje, by zostali wykluczeni społecznie, ekonomicznie i politycznie. Ekstremistyczne stwierdzenia Wirathu zebrały krwawe żniwo, wywołując śmiertelne zamieszki, w tym pobicia i podpalenie muzułmańskich meczetów, sklepów i domów. Postrzegane jako czyste nawoływanie do ludobójstwa spotykają się z bierną reakcją rządzącej krajem junty wojskowej. Film, nakręcony jeszcze przed największą eskalacją aktów ludobójstwa na birmańskich muzułmanach Rohingya w 2017 roku, jest ostatnią częścią tzw. filmowej trylogii zła Barbeta Schroedera, rozpoczętej w 1974 roku filmem o generale Idi Aminie Dadzie („Idi Amin – autoportret”), a kontynuowanej w 2017 roku portretem kontrowersyjnego prawnika Jacquesa Vergèsa („Adwokat terroru”).

Raj wiara

Raj: Wiara

REŻYSERIA: Ulrich Seidl
SCENARIUSZ: Ulrich Seidl
OBSADA: Maria Hofstätter, Nabil Saleh, Rene Rupnik
CZAS TRWANIA: 113'
PRODUKCJA: Niemcy/ Austria/ Francja
GATUNEK: Dramat
Dla Anny-Marii, technika rentgenologa, raj jest tam, gdzie Jezus. Kobieta poświęca każdą swoją wolną chwilę na pracę misjonarską, chcąc przywrócić Austrię na ścieżkę wiary. Podczas codziennych pielgrzymek ulicami Wiednia, Anna-Maria z figurą Marii Dziewicy w rękach, puka od drzwi do drzwi. Pewnego dnia, po latach nieobecności, do domu powraca jej przykuty do wózka inwalidzkiego mąż - muzułmanin egipskiego pochodzenia. Kłótnie małżonków zaczynają wypierać modlitwy i pieśni religijne. W filmie "Raj: wiara" Ulrich Seidl pokazuje kolejne etapy drogi krzyżowej, jaką jest małżeństwo i niespełnioną tęsknotę za prawdziwą miłością. „Raj: wiara” to druga (po "Raj: miłość") cześć trylogii filmowej o trzech cnotach (miłość, wiara, nadzieja) Ulricha Seidla, którą scala tytuł "Raj" (opis dystrybutora)